Cameroon

Vroeger waren wij GBAYA-meisjes (GAROUA-BOULAI) het slachtoffer van voorouderlijke, zeer ruwe tradities.

Dat heeft ons blootgesteld aan praktijken zoals vroegtijdig gedwongen huwelijk en geen toegang tot onderwijs.

Afrikaanse vrouwen en met name de Gbaya-meisjes waren over het algemeen een bron van rijkdom voor de familie.

Mijn naam is NGAH KOAH Marguerite, ik ben 22 jaar oud.

Ik ben een niveau 3-leerling, van het CAPAM Agricultural Training Centre, in het dorp Zamakoe, op 7 km van de stad Mbalmayo.
Mijn training begon in 2015.

Ik ben MAHAMAT KIDAM en heb schoolgelopen aan de LOGONE BIRNI Familie Landbouwschool in de buurt van KOUSSERI, in het Uiterste Noorden van Kameroen, waar ik een landbouwopleiding heb gevolgd.

De regio waar ik vandaan kom, bevindt zich in de Sahelzone en is begroeid met steppevegetatie.

Ik ben een Kameroens meisje dat buschauffeur wilde worden. Voor mij was het steeds een uitdaging om op te groeien met de genderstereotypen die we hebben.

Maar in 2005, toen ik voor de eerste keer in de klas vertelde dat ik buschauffeur wou worden, raakte ik zeer gefrustreerd omdat al mijn klasgenoten het een “mannenjob” vonden, zelfs mijn leraar.

Ik ben Gisèle Boundar. Ik kom oorspronkelijk uit Oost-Kameroen en ben een ingenieur van de schone kunsten en erfgoedwetenschap.

Ik interesseer me in traditionele dansoutfits die op een originele manier worden gemaakt, met schors die algemeen bekend staat als Obom.

Deze schors wordt gekapt met behulp van een machete en ondergaat verschillende procedures om het geheel licht en degelijk te maken.

In 2005 in het district Baré-Bakem in de kuststreek van Kameroen, zag ik een reëel probleem met veel jonge mensen die in het gebied wonen, wat precies het gebrek aan professionele begeleiding betekent.

In Misaje, in een provincie ( Donga -Mantung) van de Noordwest-regio van Kameroen. zijn er geen bedrijven en diensten om de plattelandsjongeren aan te nemen.

Het is bijna onmogelijk om betaald werk te vinden. We bewerken de aarde om voedsel te produceren in kleine boerenbedrijven.

In het uiterste noordoosten van Kameroen vormen de degradatie en de magere kwaliteit van de bodem obstakels voor een duurzame landbouwontwikkeling. Onze oogstopbrengsten waren altijd laag en hadden vaak te maken met ondervoeding. Door onze lage koopkracht konden we geen chemische kunstmest aankopen. Een grote meerderheid onze bevolking kent het productieproces van organische meststoffen niet. 

Jongeren, hoeksteen van de natie, vertegenwoordigen 65% van de Kameroense bevolking, waarvan het grootste deel werkloos is.

Ik ben Koda en ik maakte deel uit van deze groep werkloze jongeren.

Ik droomde van een mooi huis, lekker eten en een vervoersmiddel.

Als opleider in Ngaoundéré in de Adamaoua-regio in Kameroen, stond ik erop dat het onderwerp van schooluitval, dat steeds vaker voorkomt in het land, werd aangekaart.

Elk jaar verlaten talrijke jongeren voortijdig het onderwijs, terwijl dit ouders, opinieleiders, overheidsinstanties en de gehele maatschappij volledig koud laat. Dit leidt ertoe dat deze situatie, die niettemin zeer ernstig is, niet serieus wordt genomen.